بسمه تعالی

با سلام

به دلیل زیاد بودن مطالب در این وبلاگ برای دیدن هرگونه مطلب

مورد نظر خود به بخش موضوعات مطالب در سمت راست

مراجعه تا این موراد مورد نظر بیاید .

با تشکر مدیریت وب

نظرسنجي ها وبلاگ

لينك باكس

باكس سرا

بنر كده

ادرس كليه تصاوير و محتويات وبلاگ )آپلود(

آلبوم جدید آرش و Aysel به نام Always

http://rapidshare.com/files/299534025/AySel___Arash_-_Always_Ali_Payami_remix.mp3

http://rapidshare.com/files/299534022/AySel___Arash_-_Always_Final_version.mp3

http://rapidshare.com/files/299533999/AySel___Arash_-_Always_JR_Extended_version.mp3

http://rapidshare.com/files/299533998/AySel___Arash_-_Always.mp3

http://rapidshare.com/files/299533995/AySel___Arash_-_Always_Single_version.mp3

پيامكهاي اختصاصي توپ

عمیق ترین درد در زندگی مردن نیست ، بلکه نداشتن یک همراه واقعی است که در سخت ترین شرایط همدم تو باشد

عمیق ترین درد در زندگی مردن نیست ، بلکه ناتمام ماندن قشنگترین داستان زندگی است که مجبوری آخرش را با جدائی به سرانجام رسانی .

اگر ميتونستي تنها يک کلمه را از دنيا پاک کني اون کلمه چي بود ؟ اون کلمه را به آخر اين پيام اضافه کن و براي بقيه بفرست:

طلاق-جدائي-عشق-خيانت-

لازمه ی خوشبختی جذب کردن چیزهای تازه نیست، بلکه حذف کردن افکار کهنه است، افکاری که به هیچ دردی نمی خورند.

زندگی شوق رسیدن به همان فردایست که نخواهد آمد تو نه در دیروزی و نه در فردایی ظرف امروز پر از بودن توست زندگی را دریاب

خدایا! به من توفیق تلاش-در شکست؛ صبر،در نومیدی؛ رفتن،بی همراه؛ جهاد،بی سلاح؛ کار،بی پاداش؛ فداکاری،درسکوت؛ دین، بی دنیا؛ مذهب،بی عوام؛ عظمت،بی نام؛ خدمت،بی نان؛ ایمان،بی ریا؛ خوبی،بی نمود؛ گستاخی،بی خامی؛ مناعت،بی غرور؛ عشق،بی هوس؛ تنهایی،در انبوه جمعیّت؛ دوست داشتن،بی آنکه دوست بداند؛ عطا کن.

در این دنیا که حتی ابر نمی گرید به حال ما , همه از من گریزانند تو هم بگذر از این تنها

"ورقه و گلشاه (قسمت آخر)"

چون ورقه آماده رفتن شد گلشاه زاد و توشه او را فراهم ساخت و با وي گفت: وقتي تو از نظرم دور شوي دير نمي گذرد كه مرگ بر من مي تازد و مهرورزي و دوستداري ترا با خود به گور مي برم. آرزويم اين است كه چون از مرگم با خبر شوي زماني بر مزارم بنشيني و بر كشته وفاي خود بينديشي. شاه از گريه زاري آن دو در لحظه وداع گريان شد و گفت: اين گناه بر من است كه دو دلداده را از هم جدا كرده ام. آن گاه دست ورقه را فشرد و گفت اگر بخواهي و بپسندي گلشاه را طلاق مي دهم تا همسر تو شود و اگر نخواهي همين جا بمان تا هميشه در كنارش باشي. ورقه در پاسخ گفت تو مردمي و مهرباني تمام كردي و از پروردگار مي طلبم پيوسته شادكام بماني و از اين پس من خود را به ديدار گلشاه خرسند مي دارم.

آن گاه پيرهنش را از تن جدا كرد و به يادگار به گلشاه داد و بر اسب نشست و رفت، گلشاه از رفتنش گريان گشت. بر بام شد و از آن بالا چندان بر وي نظر دوخت كه ناپديد گشت. چون ورقه دلشده مسافتي پيش رفت به طبيبي دانا و تجربت آموخته رسيد. در اين هنگام به ناگاه ياد گلشاه چنان بي تابش كرد كه از اسب به زير افتاد و بي هوش شد. چون پس از مدتي به هوش آمد طبيب از او پرسيد ترا چه افتاد كه چنين ناتوان شدي. ورقه جواب داد بسياري رنج و درد مرا بدين حال افگند. طبيب گفت غم و درد هر چه گران باشد نمي تواند جواني را ناگهان چنين از پا دراندازد. بي گمان دل به مهر ماهرويي بسته اي و دوري مهجوري او ترا چنين نژند و ناتوان كرده است. ورقه چون طبيب را مهربان خويش ديد آهي سرد از سينه برآورد و گفت اي طبيب دانا، چه نيكو دريافتي، درد عشق مرا چنين شوريده حال و پريشان كرده است؛ به درمانم بكوش. طبيب گفت راست اين است كه

دلي كز غم عاشقي گشت سست

به تدبير و حيلت نگردد درست

گر از درد خواهي روان رسته كرد

به نزديك آن شوكت او بسته كرد

ورقه با شنيدن اين جواب نااميد كننده چنان دل آزرده گشت كه از آن جا پيش رفتن نتوانست. بر خاك افتاد و به ياد گلشاه:

بناليد و گفت اي دلارام من

ز مهرت سيه گشت ايام من

دل خسته را اي گرانمايه دُر

سوي خاك بردم ز مهر تو پُر

به پايان شد اين درد و پالود رنج

پس پُشت كردم سراي سپنج

رواني كه در محنت افتاده بود

به آن بازدارم كه او داده بود

مرا برد زين گيتي اي دوست مهر

ز تو دور بادا بلاي سپهر

كنون كز تو كم گشت نام رهي

بزي شادمان اي سرو سهي

ورقه را بيش از اين در برابر دوري يار نيروي پايداري و درنگ نماند. آهي سرد و پر درد از سينه برآورد و جان داد. غلامش چون او را مرده ديد گريان گشت و به خود گفت چگونه تنها او را به خاك بسپارم. در اين ميان دو سوار از راه رسيدند. غلام راه بر ايشان بست و گفت مرا ياري كنيد كه اين جوان ناكام كشته عشق را به خاك كنم. آن هر سه جسد ورقه را به خاك سپردند، و چون دو سوار آهنگ رفتن كردند غلام از ايشان پرسيد منزلگه شما كجاست گفتند مقام كنار قصر گلشاه است. غلام گفت چون شما بدان جا رسيديد:

بگويي با عاشق سوگوار

مخسب ار ترا هست تيمار يار

كجا ورقه شد زين سپنجي سراي

بدين درد مزدت دهادا خداي

سواران چون هنگام شام به شهر رسيدند بر در قصر گلشاه رفتند و پيغام غلام بگفتند، گلشاه به شنيدن خبر مرگ ورقه خورشيد. بسان ديوانگان فرياد برآورد كه آن عاشق دلسوخته را كجا و چسان يافتيد و چگونه به خاك سپرديد. آن دو چون آنچه روي داده بود بازگفتند گلشاه

سبك معجر از سرش بيرون فگند

به ناخن درآورد مشكين كمند

بگفتا به زاري دريغا دريغ

كه خورشيد من رفت در تيره ميغ

گلشاه از اندوه مرگ دلدارش سه شبانه روز نخفت و نخورد. شاه شام چون بر حالش آگاه شد به دلداريش پرداخت، ‌گلشاه به او گفت مرا بر سر گور آن شهيد عشق ببر تا خاكش را ببوسم، ببويم و در آغوش بگيرم. شاه مرادش را برآورد. او را به مزار يارش برد كه دوست كنار دوست بودن آرزوست. چون گلشاه بدان جا رسيد از زندگي و جان خود سير شد جامه بر تن چاك كرد بر خاك غلتيد و

به نوحه ز بيجاده بگشاد بند

بكند از سر آن سرو سيمين كمند

گه از ديده بر لاله بر ژاله راند

گه از زلف بر خاك عنبر فشاند

بشد گور را در برآورد تنگ

نهاد از برش عارض لاله رنگ

همي گفت اي مايه راستي

چه تدبير بود آن كه آراستي

چنين با تو كي بود پيمان من

كه نايي دگر باره مهمان من

همي گفتي اين: چون رسم باز جاي

كنم تازه گه گه به روي تو راي

كنونت چه افتاد در سينه راه

به خاك اندرون ساختي جايگاه

اگر زد گره در كار تو

كنون آمدم من به ديدار تو

همي تا به خاك اندرون با تو جفت

نگردم نخواهم غم دل نهفت

چه برخوردن است از جواني مرا

چه بايد كنون زندگاني مرا

كنون بي تو اي جان و جانان من

جهان جهان گشت زندان من

كنون چون تو در عهد من جان پاك

بدادي، شدي ناگهان زير خاك

من اندر وفاي تو جان را دهم

بيايم رخت بر رخت بر نهم

گلشاه بدين گونه مويه مي كرد، هر كس از راه مي رسيد و او را بدان سان نوحه گر و گريان مي ديد بر بي نصيبي و دردمندي و اشكباريش مي گريست. گلشاه بناگاه روي بر مزار ورقه نهاد آهي پردرد برآورد و گفت دلداده وفادارم نگرانم مباش كه به سوي تو آمدم. همان دم روح از بدن آن زيباي ناكام به آسمان پر كشيد و بدنش سرد شد شاه شام بر مرگش.

همي كرد نوحه همي راند خون

ز ديده بر آن روح لاله گون

همي گفت اي دلبر دلرباي

شدي ناگهان خسته دل زين سراي

مرا در غم و هجر بگذاشتي

دل از مهر يك باره برداشتي

كجا جويمت اي مه مهربان

چه گويم كجا رفتي اي دلستان

دريغ آن قد و قامت و روي و موي

دريغ آن شد و آمد گفتگوي

دريغ آن همه مهرباني تو

دريغ آن نشاط و جواني تو

تو رفتي من اندر غمت جاودان

بماندم كنون اي مه مهربان

گمانم چنين بود اي نو بهار

كه با تو بمانم بسي روزگار

اجل ناگهان آمد اي جان من

ربودت دل آزرده از خان من

كنون آمدي نزد او شادمان

رسيدي به كام دل اي مهربان

شاه بدين سان مدتي دراز بر مرگ گلشاه نوحه گري كرد و اشك باريد. سپس به همراهان گفت چون نگار من رفت اين شيون و گريه چه سود دارد. آن گاه به دست خود تن پاك آن دختر بي كام را به خاك و بر سر آن عمارتي عالي كرد. وزان پس آن جايگاه زيارتگه دلدادگان شد.

پايان!